บทที่ยี่สิบสาม ลูคัส ลอเรนซ์ แล้วเราก็ได้พบกัน
ณ วังจันทรา ลึกเข้าไปในพระราชฐานชั้นในสู่ห้องรับรองพิเศษ ตลอดทางเดินไปสู่ห้องนั้นปูพรมแดงลายทองเกี่ยวกระหวัด ตามกำแพงประดับด้วยโคมไฟแก้วที่ทำขึ้นมาอย่างปราณีต หากผู้ที่กำลังเดินกึ่งวิ่งอยู่ตรงระเบียงไม่มีอารมณ์สุนทรีย์จะใส่ใจของเหล่านั้น ขายาวๆสาวเท้ารวดเร็วจนผมยาวสีดำไหวเป็นจังหวะ ใบหน้าคมเข้มติดจะตึงเครียดไร้รอยยั่วเย้าอารมณ์ดีอย่างที่เคยเป็น
คิงริชาร์ด โมนาโรคแห่งแอเรียส เสด็จสู่นครจันทราอย่างเร่งรีบ เมื่อเขาได้รับสารจากราชินีคนงาม เธอผู้เคยเป็นยอดรัก เธอผู้เคยดื่มด่ำความสัมพันธ์กับเขาอย่างลึกซึ้ง ..หลังจากศึกหมากอันยิ่งใหญ่แห่งเอเดนจบลง เขาก็เที่ยวไล้เทียวขื่อจีบราชินีคนงามจนหล่อนยอมตกลง พอคบไปได้ปีสองปีจนคนอย่างเขาตั้งใจจะรับหล่อนมาเป็นราชินีแห่งแอเรียส หล่อนกลับปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใย
ด้วยความโกรธส่วนนึงและด้วยหน้าที่ ทำให้เขาต้องอภิเษกกับหญิงสาวที่ทางเสนาเลือกให้ เธอคนนี้งดงามหากอ่อนแอ แต่ความอ่อนหวานก็มากพอที่จะทำให้เขาหลงไปได้พักใหญ่ เขาไปๆกลับๆนครจันทราก่อนจะเลิกมาอย่างเป็นทางการเมื่อราชินีคนงามบอกกับเขาว่า
ท่านไม่จำเป็นต้องมาอีกแล้ว
โอเค เลิกก็ได้..ถึงจะเจ็บใจอยู่บ้างแต่ก็เอาเถอะ เขาตัดใจอย่างไม่คิดอะไรมาก ประจวบเหมาะที่สนมของเขาตั้งครรภ์ทำให้เขาสนใจทายาทที่จะกำเนิดมามากกว่า และเมื่ออาทิตย์ก่อนลูกชายของเขาก็ถือกำเนิด ทารกน้อยผิวขาว ผมสีทองอ่อนเหมือนแม่ นัยน์ตาสีอเมธิสธ์ เป็นทารกที่งดงามเกิดมาด้วยการแลกกับชีวิตของมารดาผู้แสนอ่อนแอ แต่ตอนนี้ ที่เขาต้องบึ่งมาที่นครจันทราอีกครั้งเพราะสารจากเธอ..ลูน่า เกรเดเวล สารของเธอที่บอกเขาว่า
อาทิตย์ก่อนเธอได้ให้กำเนิดลูกชายของเขาเช่นกัน
ทารกที่เกิดจากความสัมพันธ์ครั้งสุดท้ายก่อนจากลา
ประตูห้องหนาหนักถูกผลักโครมด้วยมือที่มองไม่เห็น ชายหนุ่มหยุดยืนเมื่อเห็นเป้าหมายกำลังรออยู่อย่างไม่ตกใจอะไรนัก เธอยังสวยอย่างที่เป็นมา ผิวกายเนียนละเอียดหมดจด ผมยาวสีทองแทบจรดพื้น งดงามสมกับเป็นราชินีนครจันทราอันแสนลึกลับ
ริชาร์ด เสียงหวานทรงอำนาจปลุกเขาให้พ้นจากสเน่ห์แห่งปีศาจ
เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้หล่อน ทำให้เห็นว่าหล่อนอุ้มอะไรบางอย่างอยู่ บางอย่างที่ขยับน้อยๆ บางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว
ลูกชายของท่าน ทารกน้อยผมสีดำสนิทหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขนมารดา มือน้อยๆกำผมยาวสีทองของแม่แน่น
ริชาร์ดแตะห่อผ้าออกเปิดดูใบหน้าเล็กๆ เขาชื่ออะไร
ลูน่ายิ้มละไม ท่านเป็นคนตั้ง ข้าไม่มีสิทธิ์ตั้งชื่อเขา
ชายหนุ่มคิ้วขมวด ทำไมละ
เพราะมันเป็นชะตากรรม เสียงหวานกังวานเข้าไปในใจของคนเป็นพ่อจนสะดุ้งเฮือก คำทำนายของหล่อนเป็นสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด
แล้วท่านเรียกข้ามาจากแอเรียสทำไม หรืออยากให้ข้ามาตั้งชื่อเขาเท่านั้น ตามชะตากรรมเขาเยาะหยัน
หากลูน่ากลับค่อยๆปลดมือลูกชายให้ปล่อยผมของเธอ ก่อนจะส่งเด็กเข้าสู่อ้อมกอดชายร่างสูงตรงหน้า ทารกเบ้ปากเหมือนรู้แต่กลิ่นหอมจากมือมารดาที่แตะลงบนหน้าผากหยุดอาการงอแงเปลี่ยนเป็นหลับสนิท
พาเขากลับแอเรียส รักเขา...ไม่ว่าในฐานะอะไรก็ตาม คำฝากฝังมั่นคง
ราชินีคนงามยืดตัวขึ้นหลังจากจูบบนหน้าผากลูกน้อยอีกครั้งเป็นการร่ำลา ถ้าท่านไม่อยากให้เอเดนต้องลุกเป็นไฟ เขาจะอยู่ที่เดมอสไม่ได้ พาเขาไปซะ เดี๋ยวนี้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยอำนาจดังก้อง ปราสาทหลังโตไหวสะเทือนด้วยโองการแห่งราชินีจันทรา
ลูน่า ริชาร์ดลังเล แต่สายตาของหล่อนบอกว่าไม่ล้อเล่น เขาถอนใจอย่างหงุดหงิด นี่ไงถึงเกลียดนักกับคำทำนายอนาคตของหล่อน
คนเราไม่ควรรู้อนาคตที่ยังไม่ถึง เพราะมันรังจะมีแต่ความทุกข์
...................................................
ลอรี่ อยู่ไหน เสียงเล็กๆของเด็กชายวัยราวห้าขวบขวบดังลั่นทางเดินในปราสาทหลังโต ขาน้อยออกวิ่งทั่กๆไปทั่ว นัยน์ตาสีนิลกวาดมองทุกซอกทุกมุมเท่าที่จะหาได้
ฉันไม่ได้อยู่ในแจกันบ้าๆนั่น ลูคัส เด็กน้อยวัยเดียวกันพูดเสียงโหด หลังจากยืนกอดอกมองเจ้าบ้าหาเขาในแจกันอยู่นานสองนาน
อ้าว แหะๆ ไม่ได้อยู่ในนี้หรอกเหรอ ลูคัสผละถอยจากแจกันใบโตยิ้มแหยแล้วตรงเข้าไปดึงแขนอีกฝ่าย ลอรี่ไปหลังวังกัน ฉันเจอตัวคาบันละ คนพูดหมายถึงตัวที่คล้ายๆนกแต่บินไม่ได้ อ้วนกลม แต่เนื้อรสชาติห่วยเพราะเจ้าตัวเคยเอามาลองชิมแล้ว
กะอีแค่ตัวคาบันนายจะตื่นเต้นไปทำไม ลอรี่หรือลอเรนซ์บ่นพึมทั้งๆที่โดนลากหลุนๆ
โธ่ ถึงมันจะไม่มีอะไรแต่เวลามันร้องทีวังแทบแตก ไปจับมันมาแกล้งยายป้าๆในครัวกันจอมวางแผนหัวเราะกิ๊กกั๊ก ซึ่งคนเห็นได้แต่ส่ายหัวอย่างไม่สมวัย
เอาเถอะ ปล่อยมัน
เจ้าชายลูคัสและเจ้าชายลอเรนซ์ โมนาโรค สองเจ้าชายแห่งแอเรียส ถูกเลี้ยงมาด้วยกันตั้งแต่จำความได้ เมื่อห้าปีก่อนที่คิงริชาร์ดกลับมาจากเดมอส
ท่านได้พาของฝากติดไม้ติดมือมาด้วย..ทารก..ที่ท่านบอกว่าเป็นลูกชายอีกคน เล่นเอาวังแอเรียสแทบแตก เสียงคัดค้านมาเป็นขบวนหากริชาร์ดกลับทำหูทวนลม เอาลูกชายคนใหม่ไปวางลงในเบาะนอนที่มีร่างเล็กอีกร่างนอนอยู่ ริมฝีปากได้รูปยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นมือเล็กของลูกชายทั้งสองขยับเข้าชิดกัน นัยน์ตากลมใสที่ยังไม่ควรเห็นอะไรจ้องมองกันเหมือนดูเชิง
ในที่สุดก็ไม่มีใครคัดค้านสำเร็จ เพราะคิงริชาร์ดประกาศกร้าวว่าเขาได้ลั่นวาจากับราชินีจันทราเอาไว้แล้ว กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ..
จนเมื่อทารกค่อยๆเติบโต คำติฉินนินทาก็ตามมา ใครเล่าจะได้เป็นเจ้าชายรัชทายาท.. คะแนนเสียงของเจ้าชายลอเรนซ์ท่วมท้นล้นหลามเพราะเป็นพระโอรสที่เกิดอย่างถูกต้องตามประเพณี แต่เจ้าชายลูคัสเป็นเพียงพระโอรสที่เกิดจากสเน่ห์หาความเจ้าชู้ และที่สำคัญครึ่งนึงไม่ใช่ชาวเอเดน
เสี้ยนหนามที่ควรกำจัดก่อนจะเติบโต
....................................
นี่ลอรี่
คนถูกเรียกหน้าหงิก จนป่านนี้ไอ้บ้ามันยังเรียกเขาว่าลอรี่ ชื่อปัญญาอ่อนที่มันตั้งให้เขาสมัยเด็กๆ
อะไร ถึงจะบ่นแต่ก็อดตอบรับไม่ได้ ก็โดนเรียกมาตั้งแต่เล็กจนป่านนี้
พอวันเกิดครบสิบขวบ พวกเราจะโดนส่งไปเร่ร่อนไหม คนพูดมองมีดสั้นในมือน้องต่างแม่ อีกไม่กี่เดือนพวกเขาก็จะครบสิบขวบแล้ว ตามกฎของแอเรียสพวกเขาต้องออกไปเร่ร่อนนอกวังเพื่อพิสูจน์ตัวเอง
งั้นมั้ง ลอเรนซ์ยังคงขัดมีดต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ
แต่พอสิบห้าก็ต้องไปเข้าเรียนที่โรงเรียนพระราชา
อืม เด็กชายผมทองพยักหน้า แล้วหยิบมิดอันใหม่ขึ้นมาขัดต่อ
ตอนนั้นเราก็จะได้อยู่ด้วยกันอีกเนอะ ลอรี่
ท้ายเสียงฟังดูกวนประสาทจนคนฟังหมดความอดทน มีดสั้นในมือปาออกไปไวเท่าใจคิด
เลิกเรียกชื่อบ้าๆนั่นสักทีลูคัส นายไม่ใช่เด็กห้าขวบแล้วนะ !
ลูคัสหัวเราะชอบใจ เขาหันไปเก็บมีดที่ปักอยู่บนต้นไม้ด้านหลังอดีตตำแหน่งหัวเขา
ไม่เอา ก็ฉันชอบชื่อลอรี่มากกว่า
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ
มีดสั้นอีกสามเล่มพุ่งตรงหมายซึ่งร่างกายของคนปากเสีย แต่ทุกอย่างก็ผ่านวาบหายไปปักที่ต้นไม้อีกครั้ง เจ้าของนัยน์ตาสีนิลแพรวพราวชอบใจเหมือนเจอของเล่นชิ้นใหม่ ก่อนจะหัวเราะหนักเผ่นแพล้วเมื่อเจ้าน้องชายแสนรักน็อตหลุดหยิบมีดที่เหลือออกมาปาเพื่อกะสังหารพี่ชายให้ดับคามือ
ความสุขอีกวันที่เด็กชายตัวน้อยเฝ้าภาวนาให้มันดำเนินต่อไป แต่เหมือนพระเจ้าจะไม่ชอบคนมีเชื้อสายปีศาจเท่าไหร่นัก...เขาถึงไม่สมปรารถนา .... ....
.... วันแห่งความสุขไม่เคยยืนยาว
....................
ในห้องบรรทมของเจ้าชายองค์โตแห่งแอเรียสเป็นไปอย่างที่มันเคยเป็น เด็กชายมุดขึ้นเตียงหลังจากพระพี่เลี้ยงพาอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวให้เรียบร้อย แน่นอนว่าทุกอย่างต้องเกิดขึ้นหลังจากที่เขาไปยั่วให้ลอรี่โมโหก่อน
ไม่ทำก่อนนอนมันจะนอนไม่หลับ
ร่างเล็กๆมุดซุกในผ้าห่มผืนหนานุ่ม จนเมื่อไฟดับลง เด็กชายก็ลืมตาโพลง บรรยากาศในห้องมันแปลกๆ มันเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ เหมือนสัตว์ร้ายกำลังจะล่าเหยื่อเพียงแค่รอเวลา ลูคัสขมวดคิ้วแล้วค่อยๆมุดตัวลงใต้ผ้าห่มจนหายไปทั้งตัว โปงผ้าขยับเป็นจังหวะลมหายใจ นานจนทำให้ผู้ที่เฝ้ารอแน่ใจว่าเด็กในนั้นหลับสนิทแล้ว ร่างสามร่างโผล่ออกจากเงามืด ในมือถืออาวุธเป็นประกายวาววับกับแสงจันทร์
บุคคลทั้งสามล้อมเตียงเอาไว้ หนึ่งในนั้นยกดาบยาวขึ้นพึมพำเบา ขออภัย..เจ้าชาย
สวบ
ดาบจมมิดทั้งด้าม คนเสือกดาบขมวดคิ้วกับสัมผัสที่ไม่เหมือนกับที่คิด เขากระชากดาบออก ตัวดาบยังสะอาดเหมือนเก่า ไม่มีแม้แต่รอยเลือด
รู้ไหม รบกวนเด็กที่กำลังจะหลับจะนอนมันขวางการเติบโต
เจ้าชายที่ควรจะอยู่บนที่นอนกลับยืนยิ้มอยู่ริมหน้าต่าง บานโต ใบหน้าขาวกระทบแสงจันทร์ดูคมคายอย่างประหลาด ยิ่งแววตานั่น..อันตราย...
ยังไม่ทันจะมีใครขยับ ข้าวของในห้องก็เริ่มสั่นกึกๆและมีทีท่าว่าจะแรงขึ้น กลิ่นอายที่ชวนให้หดหู่เศร้าสร้อยเริ่มคละเคล้าไปกับบรรยากาศ ทุกอย่างมาจากเด็กชายที่ยืนยิ้มมุมปากริมหน้าต่าง สายลมไม่รู้ที่มาพัดหมุนวนจนกลายเป็นพายุ แรงจนผู้บุกรุกต้องหาที่ยึดเกาะ
นี่มันอะไรกัน ! หนึ่งในสามที่ยึดตู้แถวนั้นร้องลั่น
มันก็แค่เวทย์ของเด็ก รีบๆจัดการมันซะ ! อีกหนึ่งพยายามเงื้อดาบ หากสายลมก็ตัดผิวกายเขาจนเลือดกระฉูด
เวทย์ของเด็ก ลูคัสหัวเราะมองคนที่ร้องลั่นอย่างสะใจ เฮ้อ แทนที่จะได้หลับสบายต้องมาออกแรง เอาน่า อีกเดี๋ยวทหารก็มาฆ่าเวลาอีกหน่อย
โครม
ลูคัส !!
ไม่ใช่ทหาร..แต่กลับเป็นร่างของคนที่เขาต้องการให้หลับสนิทบนเตียง ไม่ใช่ออกมาวิ่งเวลานี้
ลอเรนซ์ ออกไป !! เด็กหนุ่มตวาดลั่นเย็นวาบไปทั้งตัว
แกจะบ้าเหรอ อั่ก! ร่างเล็กๆงอตัวหน้าซีดเมื่อถูกซัดเข้าที่ท้องเต็มรัก มีดปลายแหลมจ่อเข้าที่คอเล็กพร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะของผู้กระทำ
เจ้าชายลูคัส..ถ้าไม่อยากให้น้องตาย หยุดไอ้ลมบ้าๆนี่แล้วยอมให้ฆ่าซะ
แกอย่าโง่นะลูคัส นัยน์ตาสีม่วงมองอย่างเอาเรื่องทั้งๆที่คอตัวเองถูกปาดบางๆเป็นทางยาว
หุบปากเจ้าชายลอเรนซ์ ลมพายุนิ่งไปแล้ว การเจรจาเป็นผลสำเร็จ
ผู้บุกรุกที่กอดตัวประกันเบือนหน้าไปสั่งเพื่อนร่วมทีม แทงๆมันไปซะ จะได้จบงาน
ลอเรนซ์ร้องอู้อยู่ในลำคอเพราะถูกปิดปากแน่น ร่างเล็กดิ้นสุดชีวิต ตาเบิกกว้าง..ดาบเล่มโตกำลังเงื้อขึ้นเพื่อจัดการเจ้าชายปีศาจ
ตายไปจากแอเรียสซะเจ้าชายลูคัส !!
ควับ
กึก
ปลายดาบห่างจากใบหน้าของเด็กชายเพียงคืบ มือใหญ่ที่ลงดาบสั่นระริกกับแววตาที่จ้องมองมายังเขา มันตรึงการกระทำให้หยุดนิ่ง รัศมีแห่งการทำลายล้างไอแห่งการเข่นฆ่าแผ่กระจายออกมาอย่างรวดเร็ว
ปล่อยลอรี่ น้ำเสียงเนิบนาบหากเย็นไปถึงเบื้องลึกของจิตใจคนฟัง ควันไอสีดำลอยออกมาจากมือเล็กบังเกิดเป็นงูยักษ์เลื้อยเข้าพันผู้บุกรุกทั้งสามอย่างรวดเร็ว
ฉัน..บอก..ให้..ปล่อย!
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
สลักเวลาที่ถูกกัก ระเบิดออกมาอย่างไม่มีใครหยุดยั้งได้..
.................................
ลูคัส !
เสียงตะโกนเรียกดังมาจากคิงริชาร์ดแห่งแอเรียสที่กำลังใช้พลังเวทย์ยับยั้งไอทมิฬที่ออกมาจากตัวลูกชาย นัยน์ตาสีนิลเลื่อนลอยไม่มีแววรับรู้สิ่งรอบตัว ที่ปลายเท้าของเด็กน้อยที่ยืนคว้างกลางห้อง ปรากฏเศษซาก..ที่เคยเป็นมนุษย์ เลือดสีแดงไหลนองท่วมจนห้องแดงฉานกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งชวนคลื่นไส้ บนใบหน้าขาวใสเกลื่อนรอยยิ้มบัดนี้มีเพียงรอยเลือดเลอะเทอะที่จ้าตัวไม่ใส่ใจ
ลูคัส พอได้แล้ว ถ้าไม่หยุดเจ้าจะตายนะ !! ชายหนุ่มตวาดลั่นก่อนจะวาดมือสร้างเกราะเวทย์ป้องกันคนอื่นๆที่จะโดนลูกหลงจากไอทมิฬ เพียงแค่ไอนั้นไปสัมผัสทีใคร ผู้นั้นจะดาวดิ้น เลือดจะทะลักออกจากร่างกาย ตายอย่างทรมาน
ลูคัส !!
อย่าเข้ามาลอเรนซ์ ! ริชาร์ดตะคอกแล้วสะบัดหลังมือ ส่งให้ร่างเล็กของลูกชายอีกคนกระเด็นออกไปจากเขตอันตราย
ลูคัส! หยุดนะ! หยุด! ลอเรนซ์ร้องลั่น นัยน์ตาทั้งสองข้างแดงก่ำจากการอดกลั้นน้ำตา เด็กชายยกมือขึ้นปาดเลือดจากมุมปากที่แตกจากการกระแทก ร่างเล็กขะมุกขะมอมพยายามจะเข้าไปใกล้พี่ชายต่างมารดาแต่ก็ไม่เป็นผล
เกราะของท่านพ่อมีอำนาจมากพอที่จะกั้นทุกคนไม่ให้เข้าไป
นี่ลอรี่..ถ้าท่านพ่อให้เราไปเร่ร่อน เราแอบไปด้วยกันนะ
..จะบ้าเหรอ ต้องถูกส่งไปคนละทิศแหงๆอยู่แล้ว
เอ้า ไม่เห็นเป็นไร เก๊าะแอบมาเจอกันทีหลังไง
..อย่างกะจะเจอได้ง่ายๆงั้นแหละ
เอางี้ นายก็อยู่เฉยๆสิ เดี๋ยวฉันตามหาเอง
..พูดตลก เอเดนออกกว้าง
เจอสิลอรี่...ไม่ว่านายอยู่ไหน..ฉันหานายเจอแน่
เพราะนาย..คือแสงสว่างหนึ่งเดียวสำหรับความมืดอย่างฉัน
ไอ้บ้าลูคัส ! เด็กชายทุบเข้าที่เกราะใสมองไม่เห็น ไหนสัญญากันแล้วไงว่าจะไปด้วยกัน น้ำตาใสๆไหลออกมาจากตาสีม่วง น้ำตาที่เขาไม่เคยให้มันเห็น ไอ้ขี้โกหก! เสียงสั่นพร่า
เฮือก ลูคัสไหวร่างน้อยๆ นัยน์ตาสีนิลฉายแววรับรู้ขึ้นมาชั่วแวบตอบสนองกับเสียงสะอื้นที่ลอดผ่านเกราะเวทย์ แม้จะสั้นแต่ก็มากพอสำหรับพ่อมดแห่งแอเรียส ริชาร์ดตัดสินใจซัดพลังเวทย์เข้าไปกระแทกร่างลูกชาย ในจุดที่เขาคิดว่าปลอดภัยกับร่างกายเล็กๆนั่นมากที่สุด
ลูคัส.. ลอเรนซ์เบิกตากว้าง ตกตะลึงกับเลือดที่กระอักออกมาจากปากของคนที่เขาร้องเรียก พี่ชาย..ที่เติบโตมาด้วยกันทั้งชีวิต
ไอทมิฬกลืนหายเข้าสู่ร่างนาย พายุที่เคยพัดจนวังสั่นโครมครามหายวับเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างเงียบสงบ เงียบแม้แต่เสียงหายใจของคนที่นอนจมกองเลือดกลางห้อง
ลูคัสสสสสสส !!
..........................
หมอหลวงออกไปแล้ว เหลือเพียงยาที่ทิ้งเอาไว้บนหัวเตียง เสียงถกเถียงดังข้ามหัวคนที่นอนเป็นตายอยู่บนเตียงกว้างอย่างไม่ใส่ใจ
เอาไว้ไม่ได้ เสียงทุ้มต่ำของเสนาแห่งแอเรียสดังขึ้นอย่างเคร่งเครียด
แล้วจะทำยังไง อีกเสียงมาจากแม่ทัพใหญ่
นี่ขนาดแค่พลังแห่งความมืดตื่น ถ้าโตมากกว่านี้มิต้องตายกันหมดรึ
เดมอส..เด็กคนนี้มีเลือดเดมอสมากเกินไป เสียงพร่าจากแม่มดชราแห่งแอเรียสดังเศร้าสร้อย
พวกเจ้าอย่าบอกนะว่าจะกำจัดเขา คิงแห่งแอเรียสที่ทนฟังมานาน พยายามพูดอย่างใจเย็น ครึ่งนึงของเขาคือแอเรียส
การโต้คารมยังดำเนินต่อไป ข้ามหัวเด็กน้อยที่นอนหอบหายใจอย่างทรมานด้วยพิษไข้และอาการเสียเลือด มือที่ชื้นเหงื่อข้างนึงถูกกอบกุมไว้ในมือเล็กๆของคนที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง ลอเรนซ์บีบมือคนป่วยเป็นระยะ ยามได้ยินประโยคเห็นแก่ตัวจากปากของผู้ใหญ่ที่ถูกเรียกว่าผู้กล้า
ผู้กล้าที่ตอนนี้กลัวเด็กผู้ชายวัยสิบขวบหัวซุกหัวซุน
ลูคัสเบือนหน้าซีดเซียวมองคนข้างตัวแล้วคลี่ยิ้มให้ ไม่สนใจวาจาประหัตประหารเหนือหัวตัวเองแม้แต่น้อย
ลอ..รี่ เสียงเรียกแหบพร่าเบาหวิว
ตาสีม่วงเขม็งมองคนป่วยดุๆแยกเขี้ยวโหด นอนซะ
หากคนป่วยจอมดื้อส่ายหน้า ไม่..จะฟัง..เขาตัดสิน
บทสรุปที่ไม่ลงตัวสักทีสร้างความหงุดหงิดให้หลายฝ่าย แม้แต่คิงริชาร์ดที่คิ้วขมวดมุ่น ตาสีน้ำตาลทองฉายแววกร้าวไม่พอใจ
ก่อนที่ลูคัสจะจากมาแอเรียส ลูน่าร่ายเวทย์กักพลังเดมอสเอาไว้ เธอบอกว่าเวทย์นี้จะกักได้ในระยะเวลานึง แต่ไม่รู้ว่าวันไหนมันจะระเบิดขึ้นมา
เร็ว..เร็วเกินไป
งั้น พาเจ้าชายไปทริสทอร์ แม่มดชราแห่งแอเรียสเอ่ยขึ้นหยุดการสนทนาของทุกคน ที่นั่นมีญาติของหม่อมฉันอยู่ พวกเขาจะดูแลเจ้าชายได้
ทริสทอร์ ริชาร์ดขมวดคิ้วไม่พอใจ แดนคนทรยศ ทำไมต้องให้ลูคัสไป
เพราะเป็นคนทรยศ ถึงเหมาะกับเจ้าชายที่เป็นลูกครึ่งเดมอส หล่อนอธิบาย ตระกูลซาโดเรียเป็นตระกูลผู้วิเศษที่เก่งกาจ เหมาะสำหรับช่วยฝึกพลังมืดในตัวเจ้าชาย
คนเป็นพ่อลังเล อยู่ๆจะให้ยกลูกไปไกลจากอก เขาก็ทำใจลำบาก
ถ้าไม่ส่งไปเจ้าชายก็จะตายเพราะคุมพลังตัวเองไม่ได้ ที่ทริสทอร์ส่วนมากถนัดมนต์ดำ ไอมนต์ที่นั่นช่วยสร้างสมดุลให้เจ้าชายได้เพคะ
คำขาดจากแม่มดกระตุกใจของริชาร์ดให้นิ่งงัน เขาเหลือบตามองลูกชายที่นอนหายใจรวยรินบนเตียงก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาด
ตกลง ส่งลูคัสไป เมื่อไหร่..
เร็วที่สุดเพคะ หม่อมฉันติดต่อทางโน้นได้ทันที ให้ออกเดินทางวันนี้ พรุ่งนี้เช้าคงมาถึงแอเรียส
ใบหน้าคมคายพยักรับรู้แล้วหันไปออกคำสั่งกับข้ารับใช้ให้จัดเตรียมของ บรรดาเสนา แม่ทัพก็พอใจกับผลสรุป..อย่างน้อยปีศาจก็ออกจากแอเรียสไปอยู่ที่อื่น
ประตูห้องปิดลงปล่อยให้คนป่วยได้พักผ่อน มือเล็กๆสองมือบีบกันแน่น เวลาแห่งการลาจากมาถึงแ้ล้ว
................................
เช้าวันใหม่ไม่สดใส คลุมเคลือไปด้วยหมอกหนาจัด อากาศเย็นเสียดแทงเข้ากระดูก มังกรไฟที่บินตรงมาจากทริสทอร์นอนหมอบกับพื้นรอเจ้านายอย่างเรียบร้อย เจ้าชายลูคัส โมนาโรค บัดนี้กลายเป็นลูคัส ซาโดเรีย นอนอยู่ในอ้อมกอดของผู้นำตระกูลซาโดเรียแห่งทริสทอร์ ใบหน้าของเด็กชายซีดเซียว ริมฝีปากแห้งผากแต่ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มต่างกับคนแข็งแรงที่หน้าบูดสนิท
ริชาร์ดเดินเข้าไปลาลูกชายอีกครั้ง มือใหญ่สวมสร้อยลงบนคอของเด็กชาย
สุขสันต์วันเกิดลูกรัก..ริชาร์ดเอ่ยเสียงพร่า วันเกิดครบรอบสิบปีของเจ้าชายลูคัสกลับกลายเป็นวันจาก
ไข่มุกแสงจันทร์ เป็นของประจำตัวเจ้าชาย..ไม่ว่าลูกจะเป็นใคร พ่อคือพ่อของลูก เขาก้มลงจูบหน้าผากลูกชายแล้วยิ้มให้
คำพูดของราชินีจันทราก้องอยู่ในหัว คำพูดที่เขาลืมไปสนิทใจ
...รักเขา..ไม่ว่าในฐานะอะไรก็ตาม...
หล่อนรู้ทุกอย่างแม้แต่เรื่องวันนี้ ให้ตาย..เขาเกลียดคำทำนายแบบนี้จริงๆ
ลอรี่... คนเจ็บไม่วายเรียกชื่อที่คนถูกเรียกพยายามบอกให้เลิก ตาของลูคัสวาววับด้วยละอองน้ำจับจ้องใบหน้าบูดบึ้งที่ตาแดงก่ำ
ไม่ต้องห่วง..รอนะ..ฉันจะตามหานายเอง..
...........................
อะไรนะ ? ริชาร์ดเบิกตากว้างลุกพรวดจากบัลลังก์ทำท่าแคะหูเหมือนได้ยินไม่ชัด เจ้าพูดว่าอะไรนะลอเรนซ์
เด็กชายนามลอเรนซ์วัยสิบขวบเต็มที่คุกเข่าอยู่หน้าบัลลังก์ทองคำต่อหน้าคิงแอเรียสเงยหน้าขึ้นเอ่ยเต็มเสียงอีกครั้ง
หม่อนฉันขอถอนตัวจากตำแหน่งเจ้าชายรัชทายาท ไม่ออกไปเร่ร่อนกระหม่อม
คนเป็นพ่อทรุดตัวลงอย่างอ่อนล้า ลูกชายคนแรกถูกส่งไปทริสทอร์โดนตัดสิทธิ์รัชทายาท พอมาคนที่สองนี่ก็ไม่เอา มันคิดว่าตำแหน่งนี้เป็นอะไรกัน
แล้วเจ้าจะทำยังไง ลอเรนซ์
หม่อนฉันจะออกบวช
คิ้วเรียวดำเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจ
บวช เจ้าเนี่ยนะ
กระหม่อม เด็กชายสบตากับพระบิดาจริงจัง
บวชที่ไหน ริชาร์ดคลึงขมับด้วยความปวดหัว อดคิดไม่ได้ว่า ลูกที่อยู่ในท้องมเหสีอีกคนตอนนี้ถ้าออกมาเป็นเจ้าชายแล้วไม่ยอมรับตำแหน่งรัชทายาทอีก เขามิต้องผลิตต่อไปเรอะ
ที่แอเรียสกระหม่อม ตระกูลดอร์น
ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ ตระกูลนักบวชชื่อดังของแอเรียส ดอร์นงั้นรึ
เจ้ามีเหตุผลอะไร อย่าบอกนะว่าชื่นชมในศาสนา
เด็กชายเม้มปากแน่น ถ้าไม่ตอบท่านพ่อคงไม่ยอม ถ้าตอบไม่ดีท่านพ่อก็คงไม่ยอมอีก
หม่อนฉันอยากเรียนรู้วิชาของนักบวช มือเล็กกำแน่น เอาไว้..ห้ามปีศาจ
ริชาร์ดหัวใจกระตุกวูบอดยกมือขึ้นลูบอกนึกถึงลูกชายอีกคนไม่ได้ นัยน์ตาสีน้ำตาลทองทอดมองลูกชาย นานจนใบหน้าขาวๆชื้นเหงื่อด้วยแรงกดดันและความกังวล
ตามใจเจ้า คำอนุญาตง่ายๆหลุดออกมาจากปากคิงแห่งแอเรียสสร้างความตกตะลึงให้คนทั้งท้องพระโรง แม้แต่คนรอฟังยังไม่อยากเชื่อ
พระองค์ เหล่าเสนาเริ่มจะโวยวาย หากริชาร์ดตวาดลั่น
ข้าพูดออกไปแล้วไม่คืนคำ !
เปรี้ยง สายฟ้าฟาดลงกลางโถงเฉียดคนเถียงไปนิดเดียว ทำเอาที่เหลือหุบปากเงียบสนิท เจ้าชายลอเรนซ์หยัดกายลุกขึ้นแล้วโค้งทำความเคารพให้แก่พระบิดาเป็นครั้งสุดท้าย
วันนี้เขาจะจากวังแอเรียสไปสู่วิหารนักบวชตระกูลดอร์น
คิงแห่งแอเรียสถอนใจเฮือก มองลูกชายเดินลับไปจากสายตา เขาโบกมือไล่คนที่อยู่ในโถงออกไปจนหมด เหลือเพียงความเงียบที่แฝงไว้ด้วยความเศร้าตรม
คิงผู้ยิ่งใหญ่ เดียวดาย อำนาจไม่เคยช่วยอะไรได้ แม้แต่ช่วยลูกชายทั้งสองคน
อำนาจซื้อความสุขไม่ได้
คำพูดของเพื่อนสนิทสมัยโรงเรียนพระราชาเตือนเขาอีกครั้ง ริชาร์ดยิ้มอย่างอ่อนล้า หลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน
นายพูดถูกเสมอ วิล..
................................
เสียงสาธยายมนตร์ดังก้องกังวานในวิหารศักดิ์สิทธิ์ ร่างของเด็กหนุ่มในชุดขาวคุกเข่าลงต่อหน้านักบวชชรา ตาสีอเมธิสต์ฉายแววแน่วแน่เสียงจนคนมองหวั่นใจ หัวหน้านักบวช คอเชียส ดอร์น แตะน้ำศักดิ์สิทธิ์กลางหน้าผากแก่นักบวชคนใหม่ ทันทีที่น้ำสัมผัสผิวกาย ร่างเล็กก็สั่นระริกร้อนวูบตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า
ยินดีต้อนรับสู่วิหาร ลอเรนซ์ ดอร์น
......................................
...ลูคัส.. ถ้านายเป็นปีศาจฉันก็จะเป็นนักบวช ..
..คนที่หยุดนายได้นั้น มีแต่ฉันเท่านั้น..
............................
ณ เอดินเบิร์ก เสียงจอกแจกจอแจดังลั่นราวกับมีงานรื่นเริง ร้านค้ามากมายตะโกนลดแลกแจกแถมกระหน่ำ เหล่าเด็กๆืจากทั่วเอเดนยืนต่อแถวยาวเหยียด บ้างก็ชะเง้อชะแง้มองหาเพื่อน บ้างก็ยืนอ่านหนังสือคู่มือเตรียมสอบ
วันนี้ทุกคนมาเพื่อสมัครเรียน โรงเรียนพระราชา ร่างสูงโปร่งยืนอยู่หน้าโรงเรียนอย่างไม่คิดจะรีบไปต่อแถวสมัครเข้าเรียน นัยน์ตาสีนิลหลังแว่นสายตาดูเย็นชา น่าสะพรึงกลัวเสียจนคนอื่นๆไม่กล้าอยู่ใกล้ ผมสีดำตัดสั้นไหวน้อยๆตามแรงลมอบอุ่นที่พัดมาจากตะวันออก บรรดาคนที่ยืนอยู่ซุบซิบเบาๆเกี่ยวกับไอมืดที่ครอบคลุมเด็กหนุ่ม แต่คนโดนนินทาไม่คิดจะใส่ใจ เขายังคงมองไปรอบๆ
เสียงโวยวายดังมาจากกลุ่มคนหน้าร้านขายของถัดออกมาไม่ไกล คนโวยตะเพิดฝ่ายตรงข้ามไปอย่างหัวเสีย ใบหน้าคมคายนั่นบูดสนิททำเอาความน่าดูบนใบหน้าลดลงไปกว่าครึ่ง
เจ้าของไอมืดกระตุกเล็กน้อย เกิดรอยยิ้มบนริมฝีปาก นัยน์ตาที่ฉายแววเย็นชาแทนที่ด้วยความอบอุ่น จากปีศาจสู่เทพบุตรในชั่วพริบตาทำเอาคนที่ซุบซิบชะงักค้างหน้าแดงก่ำกันเป็นแถว
ขายาวๆสาวเท้าไปหาคนขี้โมโหไวเท่าใจคิด พร้อมกับยกมือโบกตะโกนลั่น
ลอรี่ !!
ฉันเจอนายแล้วแสงสว่างของฉัน
แล้วเราก็ได้พบกัน..
..................................
อัพที่นี่ยากกว่าอัพในเด็กดีอีกวุ้ย...เออเร่อตลอด สงสัยข้อความมันเยอะไป
บทใหม่ยังไม่ได้เขียนเลย มีเนื้อเรื่องคร่าวๆแล้วแต่ขี้เกียจ แหะแหะ รอเสาร์อาทิตย์โลด
edit @ 2007/10/04 22:27:12